Οι μέρες του Φωτός και του φόβου.

Συννεφιασμένο  πρωινό, οχτώ παρά κάτι η ώρα, παίρνω την κούπα με τον αχνιστό καφέ και κάθομαι στη συνηθισμένη θέση μου κοντά στο παράθυρο. Όπως πάντα πιάνω την συχνότητα του Δημοτικού ραδιοφώνου της Λάρισας για να ακούσω τις οικείες πια γυναικείες φωνές τις πρωινής ζώνης, για ενημέρωση και ψυχαγωγία.

Το τραγούδι που ακούγεται το έχω ξανακούσει... Όμως αυτή τη φορά δεν ξέρω τι με πιάνει και σκαλώνω στους στίχους :

«Κοιτάς απ' το παράθυρο
είναι η κίνηση της πόλης
κόσμος γυρίζει βιαστικός
είσαι μόλις τριάντα
και εντελώς καθαρός.

Από κάπου έρχεται
μια μακρινή μουσική
σε ξεσηκώνει, θέλεις να βγεις
ν' ακολουθήσεις τη μεγάλη πορεία
νιώθεις πως γράφεται ιστορία...

Έρχονται οι μέρες του φωτός
 μια εποχή τελειώνει ...»

Μου έρχονται στο μυαλό τα παιδιά μου κι η γενιά τους, λίγο πριν ή λίγο μετά τα  τριάντα. Από αυτούς γράφτηκε το τραγούδι αλλά  νομίζω πως απευθύνεται σε όλους μας.

Αν  η πολιτική είναι μέρος της ζωής μας, η τέχνη είναι ο καθρέφτης της. Μια γενιά ανθρώπων ζητά να βγει στο φως. Από την  άλλη η συμφωνική ορχήστρα των απανταχού συμφερόντων σε πλήρη ανάπτυξη εκτελεί το εμβατήριο του φόβου,  ενώ τα ΜΜΕ έχουν την απευθείας μετάδοση. Στο φουαγιέ μεσήλικες καλοντυμένοι συζητούν για το χρηματοοικονομικό σύστημα.

Μες στη ροή της κουβέντας τους θυμούνται και τον Κυρ- Παντελή. Αυτόν, του τραγουδιού αλλά και της σκληρής πραγματικότητας,  που μαζεύει όλη τη ζωή του σαν το μυρμήγκι για να αφήσει  στο γιό του «τ' όνομα και τον παρά» …

Πρέπει να επικοινωνούν πιο συχνά μαζί του... Να του δείχνουν πόσο τον σκέφτονται και τον προστατεύουν. Όσο ακούει τις συμβουλές τους θα είναι εξασφαλισμένος, αυτός κι οι καταθέσεις του, η σύνταξη και το εφάπαξ… Αλλά σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να  αφήσουν να διαφανεί ότι τον χρειάζονται…

Τον Κυρ- Αντώνη, που δεν ξέρουν τη φάτσα του, αλλά γνωρίζουν το αριθμό του καταθετικού του λογαριασμού… Εγώ, όμως τον ξέρω... Τον βλέπω κάθε μέρα στο δρόμο, τον  έχω απέναντι μου στον  καθημερινό διάλογο και θα του πω σαν θα το φέρει η κουβέντα, πως αν θα αποφασίσει να τους ακούσει,  δεν ξέρω κατά πόσο θα εξασφαλιστεί αλλά ξέρω ότι θα βάλλει ενέχυρο «τις  μέρες του φωτός» του γιου του, που είναι μόλις τριάντα κι εντελώς καθαρός… Άραγε θα του το συγχωρήσει ποτέ τούτο το αλισβερίσι;

«Το Πειραχτήρι»

Γαλάζιες όλες οι παραλίες του δήμου Τεμπών

Το διεθνές σύμβολο ποιότητας για μια ακτή  και το πιο γνωστό, ίσως, περιβαλλοντικό σύμβολο στον κόσμο, είναι η Γαλάζια Σημαία και φέτος όλες οι παραλίες του δήμου μας βραβεύονται ξανά, όπως και πέρυσι με το διεθνές αυτό σύμβολο.

Έτσι τρείς γαλάζιες σημαίες θα κυματίζουν και φέτος το καλοκαίρι, στο Καστρί Λουτρό, στο κέντρο των Μεσαγκάλων και στην νότια  άκρη των Μεσαγκάλων, καλύπτοντας με τον τρόπο αυτό όλα τα παράλια του δήμου μας.

Και ενώ τις σημαίες τις πήραμε τα κριτήρια για να μας δοθούν δεν τα έχουμε ακόμη εκπληρώσει, όπως για παράδειγμα η πρόσληψη  ναυαγοσωστών που θα καθυστερήσει λόγω των εκλογών της 17^ης Ιούνη, αλλά και η πρόσληψη εργατών καθαριότητας για τα παράλια όπου οι ανάγκες λόγω του καλοκαιριού είναι αυξημένες. Για να προχωρήσουν οι προσλήψεις, όπως μαθαίνω, το υπουργείο Εσωτερικών ζήτησε από το Συμβούλιο της Επικρατείας να ξεκινήσει τη διαδικασία που προβλέπεται από το άρθρο 28 του Ν. 2190/1994 ώστε να εξαιρεθούν από τη γενική απαγόρευση προσλήψεων που ισχύει στον δημόσιο τομέα.

Για την ιστορία να αναφέρω ότι η Ελλάδα κατέχει τη 2η θέση παγκοσμίως ανάμεσα σε 48 χώρες με 394 βραβευμένες ακτές και εννέα μαρίνες, ενώ τα κριτήρια του Διεθνούς Προγράμματος κατατάσσονται στις εξής τέσσερις κατηγορίες:

Α). Καθαριότητα θάλασσας και ακτής

1. Ποιότητα των νερών κολύμβησης, που επιβεβαιώνεται με δειγματοληπτικούς ελέγχους όπως ορίζεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία. 2. Μη απόρριψη στην περιοχή βιομηχανικών και αστικών λυμάτων, χωρίς κατάλληλη επεξεργασία. 3. Επαρκείς κάδοι απορριμμάτων, που να αδειάζονται σε τακτά διαστήματα καθώς και ειδικοί κάδοι ανακύκλωσης. 4. Συνεχής, περιοδικός καθαρισμός της ακτής από σκουπίδια, αποτσίγαρα κ.λπ.

Β). Οργάνωση ακτής

1. Συνεχής πληροφόρηση του κοινού για την ποιότητα των νερών κολύμβησης, με την ανάρτηση των αποτελεσμάτων μικροβιολογικών αναλύσεων στον Πίνακα Ανακοινώσεων των ακτών. 2. Σχέδια δράσης για την αντιμετώπιση τυχόν θαλάσσιας ρύπανσης εξ ατυχήματος, με άμεση ενημέρωση του κοινού. 3. Απαγόρευση της κίνησης οχημάτων και μοτοποδηλάτων στην ακτή. 4. Απαγόρευση της ελεύθερης κατασκήνωσης. 5. Επαρκείς εγκαταστάσεις υγιεινής, με ελεγχόμενο σύστημα αποχέτευσης.

Γ). Ασφάλεια επισκεπτών

1. Εκπαιδευμένοι, πτυχιούχοι ναυαγοσώστες σε υπηρεσία, σύμφωνα με τις διατάξεις του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, ή άμεση πρόσβαση σε τηλέφωνο για περίπτωση ανάγκης, σωστικά εφόδια και πρώτες βοήθειες. 2. Προσβασιμότητα και παροχή υπηρεσιών για άτομα με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ). 3. Προστασία της φύσης και περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση. 4. Έντυπες πληροφορίες και οδηγίες συμπεριφοράς για την ακτή, καθώς και για περιοχές με ευαίσθητο φυσικό περιβάλλον, χλωρίδας και πανίδας, στον παράκτιο χώρο. 5. Αναφορά στην οργάνωση δραστηριοτήτων του διαχειριστή ακτής, που να επιβεβαιώνουν και υλοποιούν το ενδιαφέρον του για το φυσικό περιβάλλον της ακτής και την ανάγκη προστασίας του. 6. Εκτέλεση συγκεκριμένων δράσεων περιβαλλοντικής εκπαίδευσης για τους επισκέπτες, κυρίως για τα παιδιά τους.

Εγώ είμαι αλλού, ή …

Δεν είμαι ο ειδικός για να σχολιάσω τα θέματα των πανελλαδικών και ειδικά της έκθεσης τις δύο τελευταίες μέρες.

Αλλά βρε παιδί μου, νοιώθω κάπως όταν και στις δύο αυτές μέρες οι τελικές προτάσεις των θεμάτων ήταν :

α) η μεν χτεσινή να γράψουν οι υποψήφιοι μια εισήγηση με θέμα «Τέχνη και Ζωή» εκπροσωπώντας το σχολείο τους, πού(;),  σε ημερίδα του δήμου με ανάλογο θέμα αναφερόμενοι στην προσφορά της τέχνης στους νέους σήμερα καθώς και στους τρόπους με τους οποίους το σχολείο μπορεί να συμβάλλει στην ουσιαστική επαφή τους με αυτή και

β) η σημερινή να γράψουν ένα άρθρο όπου να διατυπώνουν οι υποψήφιοι τις απόψεις τους  για τη χρήση της γλώσσας και τους παράγοντες που μπορούν να συμβάλλουν στην καλλιέργεια αυτής, πού(;), στην εφημερίδα του σχολείου τους.

Και λέω νοιώθω κάπως γιατί ή εγώ δεν ζω στην Ελλάδα ή η εντύπωση που δίδεται μέσα από τα θέματα αυτά αφορά την εκπαίδευση σε μία άλλη χώρα.

Γιατί πέστε μου ποια είναι σήμερα η επαφή του σχολείου με τα θέματα του δήμου ή πόσα σχολεία σήμερα στην χώρα μας εκδίδουν εφημερίδες ;

Ο Πίτερ Παν κι η Χώρα του Ποτέ …( μη λες ποτέ)

Το « πειραγμένο» μου μυαλό έχει μια μανία μα εικονοποιεί την πραγματικότητα, να της δίνει άλλες διαστάσεις, ακόμα κι αν αυτές είναι του παραμυθιού.

 Έτσι και τώρα τι με έχει πιάσει κι όταν βλέπω τον Τσίπρα  νομίζω ότι βλέπω τον Πίτερ Παν που παρά τις απέλπιδες προσπάθειες του να βρει τη σκιά του, στην Αλέκα και στο Φώτη, διαπίστωσε ότι η μια δεν  του καθόταν καν να την φορέσει αν και ήξερε ότι ήτανε στενή, ο δε άλλος μπήκε στο δοκιμαστήριο αλλά αποδείχτηκε πολύ ξεχειλωμένος .  Έτσι απόμεινε χωρίς σκιά …

Ωστόσο αυτός  ξέροντας ότι μπορεί να πετάει κι έχοντας εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, θέλει να φτάσει στη χώρα του Ποτέ ( ποτέ αξιοκρατία, ποτέ ισονομία, ποτέ διαφάνεια, ποτέ δίκαιη κατανομή βαρών, ποτέ..), για να βοηθήσει τα παιδιά που βρίσκονται εκεί και να την αλλάξει για να δουν κι αυτά μιαν άσπρη μέρα.

Ο Κάπτεν Χουκ, (εδώ το πρόσωπο είναι διαφορετικό στο ίδιο κοστούμι, πότε Μέρκελ, πότε  Σόιμπλε, πότε Ράιχενμπαχ πότε…) μετά την πρώτη του αναμέτρηση με τον Πίτερ Παν που είχε σαν αποτέλεσμα να του κόψει το χέρι,  έχει σκυλιάσει και θέλει να τον φάει λάχανο.. Οργώνει τα πέλαγα με το πειρατικό του λαφυραγωγώντας  και μπαίνοντας μπροστά του για να τον εμποδίσει να φτάσει στη χώρα του Ποτέ.. Θέλει να φτάσει πρώτος , να φτιάξει μια μαρίνα για να δένει το πειρατικό, να βάλει τα παιδιά να δουλεύουν για πάρτι του για ένα ξεροκόμματο και αυτός να περνάει να παίρνει τις εισπράξεις. Έχει ένα τσούρμο άγριους πειρατές στη δούλεψη του να εκτελούν τις διαταγές του. Η ρότα σταθερή, η πειθαρχία σιδερένια με κανένα μπερντάκι που και που σε όποιον παρακούει, κι αυτός εκεί… όρθιος στο τιμόνι με το ένα μάτι στην πορεία και το άλλο στο αμπάρι, μην του κάτσει και καμιά ανταρσία…

Κάπως έτσι βλέπω λοιπόν την ιστορία που γράφεται στις μέρες μας και που σίγουρα δεν είναι παραμυθένια..

Κάθε φορά που βλέπω τον Τσίπρα στο γυαλί (πολύ συχνά τελευταία, γιατί  δυστυχώς για κάποιους δεν γίνεται αλλιώς) διαπιστώνω πόσο  «γράφει» σ’ αυτό  και το γνωρίζει καλά.

Όταν κοιτάζει καρφί στην κάμερα, δεν θαυμάζω ούτε το σπινθηροβόλο βλέμμα, ούτε το λευκό χαμόγελο,  θαυμάζω τ’ άντερα του… γιατί ο τύπος έχει τ’ άντερα να συγκρουστεί, να διεκδικήσει, να ανατρέψει … Είναι σαν να σου λέει : «ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτι σου, στα μεγάλα νησιά του μυαλού και του χάρτη σου». Και σιγά που θα τον πίστευα αν μου έλεγε ότι θα με πάει στις Μπαχάμες… Αλλά για μια εκδρομή τον εμπιστεύομαι..  Το ότι  έχει  άντερα το απόδειξε  και στον στενό πολιτικό του χώρο και στο ευρύτερο πολιτικό περιβάλλον του εσωτερικού και εξωτερικού. Αυτό δεν του το συγχωρούν ακόμα και παλιοί του σύντροφοι όπως ο Αλαβάνος, που έδωσε σε συγκεκριμένη στιγμή πάσα με τη δήλωσή του στους πολιτικούς  αντιπάλους, πάνω σε θέσεις που τις ήξερε από καιρό ... Και επειδή άνθρωποι είμαστε κι έχουμε πάθη, λέω, μήπως ζορίστηκε ο Αλέκος  σε προσωπικό επίπεδο, που έφτασε ο ΣΥΡΙΖΑ κι ο Τσίπρας μέσα από τις συμπληγάδες εδώ που έφτασαν, ενώ εκείνος δεν….;

Παρά λοιπόν την συμπάθεια που έχω προς το πολιτικό χώρο και το πολιτικό πρόσωπο του Τσίπρα, ομολογώ πως δεν παίρνω εισιτήριο διαρκείας, δεν ομαδοποιούμαι… Θέλω να σταθώ δίπλα αλλά κριτικά, να διατηρήσω την ποιοτική διαφορά του σκεπτόμενου ανθρώπου από τον δεδομένο ψηφοφόρο, να απαιτήσω να μην με βάζει να απολογούμαι στις κουβέντες μου για  τα φάλτσα του, τύπου πρότασης Αρσένη γιατί δεν θα διστάσω να τον αδειάσω… Και την ώρα που θα κοιτάζει καρφί στην κάμερα και θα νομίζω ότι θα με κοιτάζει στα μάτια, θα του δείχνω  με τα δικά μου δάχτυλα, τον δείχτη και τον μέσο, τα μάτια μου, θα  στρέφω στα δικά του και θα του λέω: I ‘ll be watching you…

Το πειραχτήρι

Κάλπες και κάλπικα λόγια.

Την άποψή μου να πάμε σε νέες εκλογές την ξέρετε από παλαιότερη ανάρτησή μου με θέμα «Η Αριστερά τώρα» http://dimgougoulias.byethost32.com/index.php/maziko-kinima-politiki/item/41-i-aristera-tora .

Το γιατί και το πώς φτάσαμε σε αυτές τις εκλογές κι αυτό το ξέρετε … ο ΣΥΡΙΖΑ φταίει ! Γιατί δεύτερο κόμμα ήταν, άρα θα έπρεπε να είναι περισσότερο υπεύθυνο, μπαίνοντας στο πετσί του πολιτικού σκηνικού που μέχρι τώρα ξέραμε … Διότι τι θα πει «επιμένω στις προεκλογικές μου θέσεις, τιμώντας τους πολίτες που με εμπιστεύτηκαν»; Ποιος είσαι εσύ ρε Τσίπρα που θέλεις ντε και καλά να χαλάσεις την «πολιτική πιάτσα» που λέει, άλλο τι λέμε προεκλογικά και άλλο τι κάνουμε μετεκλογικά; Κι εγώ σου λέει ο Σαμαράς ήθελα να βγω αυτοδύναμος και απειλούσα ότι θα ξανακάνω εκλογές αν δεν μου δώσουν αυτοδυναμία αλλά με το που είδα το αποτέλεσμα έκανα πίσω. Κι εγώ σου λέει ο Βενιζέλος έλεγα ότι θα είμαι το πρώτο κόμμα και παίρνοντας το δώρο των 50 εδρών θα γινόμουν ο καταλύτης των πολιτικών εξελίξεων αλλά βλέποντας το αποτέλεσμα όχι μόνο έκανα πίσω αλλά ξήλωσα και τα κομματικά μου όργανα για να μη με ξηλώσουν εκείνα.

Τι άλλο είδαμε αυτές τις δέκα μέρες των διερευνητικών και των συσκέψεων. Διαρροές επί διαρροών μέχρι να βγουν τα επίσημα πρακτικά από την προεδρεία της Δημοκρατίας και να σταματήσουν όλοι, Non Papers που υπάρχουν και δεν υπάρχουν, ανεξάντλητους διαλόγους στην τηλεόραση όπου όλοι είχαν δίκιο ξεχνώντας το τι έλεγαν ή δεν έλεγαν πριν την 6^η του Μάη. Είδαμε και γνωρίσαμε νέα πολιτικά πρόσωπα, ώριμα ή ανώριμα αυτό το κρίνει ο καθένας μας μόνος του, είδαμε απέλπιδες προσπάθειες και αφόρητες πιέσεις για να κρατηθεί ως έχει το καταρρέον πολιτικό σύστημα, είδαμε να βαφτίζεται το άσπρο μαύρο, είδαμε να ταυτίζεται η εθνική μας υπόσταση με τα μνημόνια, έστω με τάσεις διαπραγμάτευσης και «διόρθωσης» των δυσβάσταχτων όρων τους, είδαμε προεκλογικές κόκκινες γραμμές να γίνονται ροζ με μπλε και πράσινες βούλες … στο «τσακ» μας έφτασαν να πούμε ότι σιχαινόμαστε τον πολιτικό διάλογο έτσι όπως πέρασε κυρίως μέσα από τους τηλεοπτικούς μας δέκτες.

Και τώρα πως θα πορευτούμε βρε παιδιά με τι προγράμματα, με τι υποσχέσεις, με τι κολοτούμπες; Καλά το ΚΚΕ, ούτε μέρος πήρε στις διαδικασίες, ούτε θέσεις και πρόγραμμα θα αλλάξει, ούτε την αυτοκριτική του για την σχετικά μικρή του άνοδο με βάσει τα δεδομένα των τελευταίων δύο χρόνων, θα ακούσουμε δημόσια. Ούτε την ενωτική διάθεση των ψηφοφόρων της αριστεράς θα λάβει υπόψη του και σταθερό στις αρχές του, ζητά από τους ψηφοφόρους να «διορθώσουν» την ψήφο τους… τώρα αν οι ψηφοφόροι την διορθώσουν μειώνοντας τα ποσοστά του, ε, μάλλον η ανωριμότητα των ψηφοφόρων θα φταίει για ακόμα μια φορά.

Όσο για τη ΔΗΜΑΡ-Φώτης Κουβέλης, μάλλον συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο, νομοταγείς στις συμβάσεις και τα μνημόνια που μόνο σε συνεργασία με τη Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ θα μπορέσουμε να αλλάξουμε, αλλά χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ δεν το κάνουμε, γιατί με δεδομένη την άρνησή του, έχουμε κάποιον παλιό κολλητό μας να βρίζουμε …

Εκείνοι που θα είναι αξιολύπητοι στη νέα προεκλογική εκστρατεία θα είναι οι δύο μεγάλοι «εχθροί», ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, που συγκυβέρνησαν τη χώρα το τελευταίο διάστημα. Δέκα μέρες τώρα ξέχασαν τα μνημόνια που υπέγραψαν, τα διέγραψαν από τον δημόσιο πολιτικό τους λόγο, όχι όμως και σαν στόχο, σαν υποχρέωση προς την τρόικα. Ξέχασαν τι έλεγαν προεκλογικά και δεν νομίζω να θελήσουν να επανέλθουν στην νέα προεκλογική εκστρατεία με τα ίδια προγράμματα, επιχειρήματα και στόχους. Θα πρέπει άμεσα να τα αλλάξουν όλα από πρωτιές και αυτοδυναμίες μέχρι μνημόνια και οικονομικά προγράμματα. Βέβαια αν κρίνω από τις πρώτες τους αντιδράσεις στόχος δεν θα είναι στον προεκλογικό τους λόγο η ποδοσφαιρικού τύπου έχθρα μεταξύ τους αλλά την πρώτη θέση θα έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Και αν σε αυτούς συμπεριλάβεις και τα υπόλοιπα κόμματα που κι αυτά με τον ΣΥΡΙΖΑ τα έχουν,  είναι να απορεί κανείς.

Τελικά αυτός ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι; Αυτό που ο ίδιος καιρό τώρα με σταθερότητα και επιμονή εκφράζει ή όλα όσα, κοινά ή διαμετρικά αντίθετα, όλοι οι άλλοι του καταμαρτυρούν; Κι αν είναι έτσι γιατί δεν τον αφήνουν ήσυχο με τις συνιστώσες του και την πολυφωνία του, να του γυρίσουν την πλάτη τους ή μήπως το πρόβλημα είναι δικό τους γιατί οι ψηφοφόροι όλο και πιο σταθερά τους γυρίζουν εκείνοι την πλάτη τους;

Όσο για την ενότητα της Αριστεράς που επιμένει ο ΣΥΡΙΖΑ, αυτή δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός κόμματος μόνο … Για το ΚΚΕ η θέση είναι ξεκάθαρη δεν υπάρχουν κοινά σημεία επαφής και η ψήφος δεν πρέπει να πάει χαμένη ψηφίζοντας δεξιά κι αριστερά. Για δε την ΔΗΜΑΡ η συνεργασία περνάει μέσα από την συνεργασία και με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ! Αλλά μήπως υπάρχει και μια άλλη ενότητα…; που ξεπερνώντας κομματικές ταυτότητες και διαχωριστικές γραμμές απευθυνόμενη στα κοινωνικά στρώματα που δυστυχούν και υποφέρουν μπορεί να επιβάλει την επιθυμητή από τους περισσότερους συνοχή δίνοντας μια άλλη διάσταση και σημασία στην καραμέλα της «εθνικής ομοψυχίας», όλων αυτών που με το μνημόνιο ξεπούλησαν τη χώρα, αποδεικνύοντας ότι ο κόσμος δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου και IQ ραδικιού;